Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò ya da Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok konuşulan filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, İtalya'nın kukla faşist devleti Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adamın, gençleri toplayıp onlara 120 gün boyunca sistematik işkence ve aşağılama uyguladığı bir kâbusa odaklanır.

Pasolini, bu filmde faşizmin ve kapitalist tüketim toplumunun insan bedeni ve ruhu üzerindeki yıkıcı etkilerini metaforik bir dille anlatır. Şiddet ve cinsellik sahneleri, izleyiciyi rahatsız etmek ve otorite, itaat, iktidar ilişkilerini sorgulatmak amacıyla son derece çarpıcı ve sert bir şekilde sunulur. Oyunculuklar, soğuk ve mesafeli bir teatrallik içerir; bu da olan bitenin insanlık dışı doğasını vurgular.

Yönetmen, filmin gösterime girdikten kısa bir süre sonra gizemli bir şekilde öldürülmüş, bu da filmin etrafındaki efsaneyi ve politik okumaları daha da derinleştirmiştir. 'Salò', kolay izlenebilir bir eğlence sunmaz; aksine, izleyiciyi ahlak, güç ve şiddet üzerine rahatsız edici sorularla baş başa bırakır. Sanatsal cesareti ve toplumsal eleştirisi nedeniyle sinema öğrencileri ve ciddi film severler için önemli bir çalışmadır. İzlerken rahatsız hissetmenin kaçınılmaz olduğu bu film, insan doğasının karanlık taraflarına yapılmış unutulmaz bir yolculuktur.